Telefon
+48 663 830 517

Ubezwłasnowolnienie jako wyraz troski

Ubezwłasnowolnienie to wyraz pomocy dla osób, które nie są w stanie samodzielnie zatroszczyć się o swoje sprawy i zadbać o swoje dobro.

Występują dwa rodzaje ubezwłasnowolnienia – całkowite i częściowe. Z ubezwłasnowolnieniem całkowitym mamy do czynienia wówczas, kiedy osoba pełnoletnia lub taka, która ukończyła 13 rok życia, wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem. Dla ubezwłasnowolnionego całkowicie ustanawia się opiekę, chyba że pozostaje on jeszcze pod władzą rodzicielską. Z kolei osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, jeżeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw. Dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo ustanawia się kuratelę.

Ubezwłasnowolnienie całkowite bądź częściowe następuje z mocy orzeczenia sądu okręgowego. Wniosek o ubezwłasnowolnienie mogą złożyć następujące osoby: małżonek osoby, której wniosek dotyczy, jej krewni w linii prostej, rodzeństwo oraz jej przedstawiciel ustawowy. Opłata od wniosku wynosi 40 zł.

W każdej sprawie o ubezwłasnowolnienie należy wysłuchać osobę, która ma być ubezwłasnowolniona.  Wysłuchanie powinno odbyć się w obecności biegłego psychologa oraz – w zależności od stanu zdrowia osoby, która ma być wysłuchana – biegłego lekarza psychiatry lub neurologa. Ponadto, osoba, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, musi być zbadana przez biegłego lekarza psychiatrę lub neurologa, a także psychologa. Postępowanie dowodowe powinno ustalić przede wszystkim stan zdrowia, sytuację osobistą, zawodową i majątkową osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie, rodzaj spraw wymagających prowadzenia przez tę osobę oraz sposób zaspokajania jej potrzeb życiowych.

Orzeczenie ubezwłasnowolnienia nie może nastąpić na czas określony – obowiązuje ono aż do jego uchylenia (bądź też zmiany).

Ubezwłasnowolnienie to nie jest piętno ani kara dla osoby, która z powodu choroby psychicznej czy niedorozwoju sama nie jest w stanie poradzić sobie w życiu.  To wyraz troski o jej zdrowie i sprawy życiowe, majątkowe czy finansowe.